Historia Sulikowa 

Sulików jest starą miejscowością położoną w dolinie Czerwonej Wody u stóp Góry Ognistej. Przez wiele stuleci cieszyła się ona prawami miejskimi, co możemy łatwo stwierdzić na podstawie układu zabudowy z centralnie położonym rynkiem. Na wschodnim skraju Sulikowa znajduje się Góra Zamkowa, na której w IX – XI w. stał słowiański gródek obronny.

Począwszy od XVII w. specjalnością miasteczka stał się wyrób mezolanu zwanego w świecie od miejsca produkcji „sulikowską tkanina”. Mezolan był półwełniana materią przepleciona z lnem. Ze względu na swą wytrzymałość tkanina ta służy do wyrobów koców, materaców, pokrowców, płaszczy, gorsetów itp. Mezolan eksportowano do północnych Niemiec, krajów ościennych. Szczególnie dużo wysyłano go do Ameryki Północnej.

Nieznanym szerzej faktem jest dawna kariera Sulikowa jako uzdrowiska (od początku XX w.). Odkrycie położonych na zachód od miasteczka źródeł dokonali przypadkowo, kopiąc w ziemi, pasterze krów w 1643 r. Po cudownym wyleczeniu jednego z mieszkańców Sulikowa do źródła zaczęli przybywać chorzy z różnych zakątków Łużyc. W 1715 r. komisja złożona 6 medyków ze Zgorzelca i Lubania, przebadawszy wodę, jednomyślnie potwierdziła walory zdrowotne czterech istniejących źródeł i ich skuteczności w leczeniu szeregu dolegliwości (m.in. chorób oczu). Największą sławą sulikowskie źródła cieszyły się w latach 30.XIX w. Tylko od kwietnia do sierpnia 1838 r. zdrojowisko odwiedzało po 1000 kuracjuszy dziennie, a pewnego dnia zanotowano ich aż 1700! Z tego tytułu Sulików został okrzyknięty „najliczniej odwiedzanym kurortem Niemiec”.

Najbardziej interesującymi budynkami Sulikowa są dwa mieszczańskie barokowe domy o konstrukcji szachulcowej i drewnianej podcieniach. Należą one do bardzo cennych reliktów dawnej zabudowy i stanowią przykład starego, ludowego budownictwa małomiasteczkowego. Pierwotnie cały rynek otaczały podobne budowle. Niestety w skutek częstych pożarów urokliwa drewniana zabudowa stopniowo kurczyła się. W ostatnim wielkim pożarze miasteczka z 1952 roku ogień strawił domy podcieniowe w zachodniej i północnej pierzei rynku.

Nieopodal rynku wznosi się okazały i dominujący w krajobrazie miasteczka kościół Podwyższenia Krzyża Św. Najstarszy kościół w Sulikowie był drewniany i już w 1234 r. funkcjonował jako parafialny.